Lou Reed's New York in Amsterdam 10-10-2007

Hij heeft een van de meest legendarische platen op zijn naam staan: The Velvet Underground & Nico (1967) met de famauze bananenhoes. De wereld was echter nog niet klaar voor dit soort vuige avant garde rock. Het verkocht toen voor geen meter maar iedereen die de plaat toentertijd heeft gekocht is later zelf een bandje begonnen. REM, U2, White Stripes, David Bowie om er maar een paar te noemen, allemaal hebben ze een beetje te danken aan ome Lou en zijn maatjes; Walk On The Wild Side is een van de meest geraffineerde hits ooit, mede ook door het doodoodoodoo refrein maar wat velen toen ontging er soms nog is dat er over orale sex wordt gezongen…; Berlin wordt ten tijde van zijn release (1973) met de grond gelijk gemaakt maar binnen een paar jaar worden de eerste kritieken herzien en inmiddels wordt het beschouwd als een waar meesterwerk, dit aarde donkere verhaal over Jim en Caroline waarmee Reed zijn tijd voor een tweede keer ver vooruit was. Afgelopen zomer is het werk tijdens een Europese tour integraal uitgevoerd onder lovende kritieken; Rock 'n Roll Animal (1974) wordt algemeen beschouwd als een van de beste live opnames ooit gemaakt. Oude Velvet Underground nummers worden in een stevig rocksausje gegoten door het gitaartandem Steve Hunter en Dick Wagner. Reed is hier gevaarlijk goed en zingt alsof zijn leven ervan af hangt. Fascinerend; De Rock 'n Roll Animal periode wordt wel erg letterlijk nageleefd door Reed die dan door het leven gaat als het karakter dat hij voor de show heeft gecreeerd en ziet eruit als een zombie met gemilimeterd haar waar ook nog een lik blonde verf doorheen doorheen is gejast. Zijn dagen lijken te zijn geteld, zoveel onmetelijke hoeveelheden aan chemicalien consumeert hij dat een narcoticabrigade er niet tegenop kan werken. Het is een angstaanjagend en tegelijkertijd fascinerend beeld;

Geruime tijd prijkt Reed als tweede op een beruchte lijst van sterren die op korte termijn het tijdige voor het eeuwige zullen inruilen. Aanvoerder van die lijst is niemand minder dan Keith Richards; In 1975 brengt Reed het ultieme "fuck you" statement uit naar zijn platenmaatschappij en publiek door onder de titel Metal Machine Music een dubbel album uit te brengen met op iedere kant 16 minuten en 1 seconde pure feedback. De veelbelovende hoes die dampende rock doet vermoeden komt uiteindelijk bij velen bedrogen uit. Het drakerige produkt wordt neergesabeld door de critici en binnen drie weken wordt het zelfs uit de handel genomen. Geen enkele artiest was dat ooit eerder gelukt. Reed was destijds erg serieus over het project maar ook in een conditie die het best kan worden omschreven als apestoned. 25 jaar later wordt de dubbelaar in een special anniversary editie uitgebracht, wordt opeens duidelijk dat bands als Sonic Youth een deel van hun geluid hieruit hebben gehaald en brengt het Duitse orkest Zeitkratzer een live uitvoering van het werk. Sommige dingen kunnen raar lopen. Lou weet inmiddels niet beter;

Begin jaren '80 gooit ome Lou het roer om en ruimt alle verdovende middelen uit de weg. Voortaan volwassen rocksongs voor een volwassen publiek en wie het niet aanstaat sodemietert maar lekker op. Het klinkt soms gezapig maar toch blijkt er in een hoop songs nog ruimte voor die bijtende scherpte die zijn vroegere werk zo kenmerkt. De echte rennaisance treedt aan vanaf het briljante New York uit 1989; Inmiddels is Lou zo ongeveer het meest gezonde wezen op aarde en heeft hij ook recentelijk de nicotine in de ban gedaan. Daarvoor in de plaats een paar koppen kruidenthee. Hij beoefent Tai Chi en voelt zich daarmee 45 in plaats van 65; Fotografie is inmiddels sinds jaar en dag zijn andere grote passie en de tentoonstellingen van zijn werk beginnen her en der op te duiken;

Laurie Anderson is alweer 13 jaar de muze van Reed en als je ze met z'n tweeen ziet dan denk je dat ze nog steeds verliefd zijn op elkaar. Wat een aanhankelijk stel dit voormalige rock & roll dier en avant garde muzikante. Zomaar een aantal feiten over een man die vaak als legende wordt bestempeld.

Vanavond heb ik mij naar de Serieuze Zaken Studio's in Amsterdam gesneld in de hoop een glimp op te vangen van de man die dik 20 jaar geleden mijn liefde voor muziek en gitaarspelen heeft aangewakkerd. Ome Lou is persoonlijk aanwezig bij de opening van zijn eigen fototentoonstelling onder de titel "Lou Reed's New York". Zoals de titel al doet vermoeden zien we Reed's geliefde en gehate thuisstad door de ogen van de man zelf. De expositie heeft inmiddels al New York en Milaan aangedaan en trekt een hoop nieuwsgierigen. Ik heb Lou Reed al vele malen gezien tijdens zijn optredens en ook een aantal keren na afloop en ondanks dat het went (hij blijft natuurlijk ook maar een mens)

Reed zit nu recht voor me achter een tafel, gekleed zoals altijd in jeans met Nikes eronder en daarboven een niet al te fraai t-shirt met felle kleuren met daaroverheen een eenvoudig grijs kolbertje. Op zijn gezicht niet de overbekende zonnebril maar een hoekige leesbril uit eigen collectie: 'Lou's Views', gekenmerkt door flipover glazen. Verder valt op dat hij er verdomd goed uitziet gegeven zijn verleden en leeftijd! Ja natuurlijk zitten er een aantal groeven in het gezicht maar allemachtig, zet hem naast Keith Richards en je hebt snel je oordeel gemaakt. Lou ziet er verrekte goed uit voor zijn 65 jaar en hij verkeert in zeer gezonde conditie. Als ik hem mijn twee CD's overhandig om te signeren is hij blij verrast als hij ziet dat een ervan Hudson River Wind Meditations (een meditatie CD) is en wil hij gelijk weten waar ik hem heb gehaald omdat iemand heeft beweerd dat hij hier in Nederland niet te koop is. In dit geval heb ik de CD van internet maar het ook het Amsterdamse Fame heeft meerdere exemplaren in huis. Het signeren van de CD vertoont problemen omdat de witte stift die ik hem geef niet goed zijn werk doet. "Normally a pen like this is supposed to work when you shake it but this one doesn't want to" zegt hij met een accent dat niet New Yorkser kan. "We better take a blue one". Let me show you. This is years of experience you know" zoals hij op quasi intellectuele wijze beredeneert. En vervolgens zet hij nog een keer in het blauw zijn naam op de CD. En ja, het ziet er inderdaad een stuk beter uit Lou. Lou blij, ik blij. "And you know what"? gaat hij vervolgens verder, "next time bring a red one cause then it's really good". "The white one though is good for signing on black t-shirts" waarop ik antwoord dat het spijtig is dat zijn partner Laurie Anderson er niet bij is anders had zij met die pen op mijn zwarte Laurie Anderson t-shirt kunnen tekenen waarop hij me onbegrijpend aankijkt maar vervolgens ziet dat ik demonstratief het T-shirt dat ik draag toon en vervolgens een blijde blik en open mond bij de New Yorker bewerkstellig: "Oooooooooh, I didn't realise it untill I saw her name! You see, I have the IQ of a turtle" zegt hij grappend. Een goede keus zoals ik al had ingeschat want Laurie is alles voor Lou en ik mag dan ook meteen uitleggen waar ik dit shirt vandaan heb. Als ik hem vertel dat ik het afgelopen zomer in Lyon heb gekocht tijdens haar Homeland concert, de avond voordat Lou zelf zijn Berlin concert op dezelfde lokatie zou geven is er ook een blijk van herinnering en waardering.

Helaas staat er nog steeds een rij achter me en ook die mensjes willen graag bananenplaten, CD's en fotoboeken laten signeren en als het even kan een woordje wisselen met de normalitair gesproken wat knorrige ster. Iets na zevenen zit Lou's plicht erop en zakt hij onderuit in zijn stoel om vervolgens zijn nieuwe I-phone te pakken en te gaan telefoneren. Als hij vervolgens opstaat al telefonerend begeeft hij zich met een wat nichterig loopje naar een van de ruimtes waar zijn foto's hangen om even ongestoord te kunnen bellen en wordt het nieuwsgierige nog aanwezige publiek verzocht de gallery te verlaten. Long live Lou!

Lou Reed's New York is te bezichtigen vanaf 11 oktober t/m 15 november in Serieuze Zaken Studio's in Amsterdam.